Logo

पुल्चोक भट्टी



 

पुल्चोक क्याम्पस अनि छेवैको भट्टी । हेर्दा इटाँ थुपारेर मात्र बनाए जस्तो । मोर्टार छ कि छैन जस्तो । कलर ! कलरको नाममा सेतो पेन्टिङ । त्यस माथि लेखिएको छ – पुल्चोक क्याम्पसै भरी अखिल (क्रान्तिकारी) अनि ढोकाको अर्को साइडमा रातो झन्डा । जम्मा यत्ति त हो कलर । अनेकौँ कथाहरू छन् भट्टीभित्र । विभिन्न रङहरू समेटेको छ भट्टीले । भट्टीको पनि आफ्नै इतिहास छ । विभिन्न काल खण्डका बाधा व्यवधान धानेको छ, भट्टिले ।  बहत्तर सालको शक्तिशाली भूकम्पले पनि केही गर्न नसकेको वीर हो भट्टी । भट्टीले कुनै टसमस गरेन । यसर्थ पुल्चोकमा धेरै महत्त्व बोकेको भट्टी कहिले झुकेन ।

भट्टीलाई सञ्चालन गर्ने दिदी अचम्मै व्यस्त मानिस । अजङको जाँगर अनि क्षमता । उनी बाहेक कुनै महिलाले त्यो भट्टी सञ्चालन गर्न सक्दैन सायद । महिला मात्र कहाँ हो र ! पुरुष नै आए नि सक्दैनन् । अर्थात कसैले सक्दैनन् ।

भित्र पुरै मायापुर झैँ नजारा छ । अलिकति तुवाँलो, अलिकति अँध्यारो, अलिकति उज्यालो पनि । भित्ता भन्नु पनि के थियो र । कठै !  अनि त्यसमा झुन्डिएको एउटा पुरानो पङ्खा । जे होस् जेनतेन चलेकै थियो भट्टीको जिन्दगानी ।

कुनाको एउटा टेबलमा चार युवाहरू गफिदै थिए ।

-“पास भयौ नि ?” एउटा भन्दै थियो ।

– अ यार.. दुई वटामा । ” जवाफ आउँछ ।

त्यसै बिचमा दिदी चना अन्डा प्लस चाउमिन मिक्स दिँदै टेबल सफा गर्छिन् ।

-“कोइसनहरु कस्तो आथ्यो ?” अर्कोले सोध्छ ।

-“रेन वाटर हारभेस्टिङ, एच भी ए सी यस्तै यस्तै यार।

उनीहरूकै सर्कलको एउटा साथी भट्टी भित्र छिर्छ । सायद उ अलि त्यस्तै त्यस्तै… बिद्द्यार्थी थियो ।

-“कति वटा लाग्यो, चार वटा ?” बाहिर बाट आउँदै गरेको केटोलाई भित्रको मित्रले सोध्छ ।

-“कहाँ मलाई चार वटा लाग्नु । (अलि मुख खुम्च्याउदै) जम्मा तीन वटा मात्र।“

एउटा चाहिँ अघि देखी गेम खेल्दै थियो र अहिले पनि मोबाइलमा घोप्टो परेको छ । उनीहरूको कुरा अलि मोडिन्छ।

-“केटा हो, स्विमिङ जाने हो ?” एउटाले भन्छ ।

सबै शान्त छन् , कोही घोसेमुन्टो लगाएर चिया पिउँदै छन् । कोही भने चिया सँगै चुरोट फुइँ फुइँ तान्दै छन् । कसैबाट जवाफ नआएपछि उही प्रस्ताव गर्ने केटोले भन्छ ।

-“यार पैसै छैन, केको स्विमिङ जानु है ? ”

सबै मन्द मुस्कान छोड्छन् ।

दिदी आलु चना लिएर त्यो टेबलमा जान्छिन् ।

-“दिदी कालो चिया भनेको, आलु चना होइन । ” त्यो टेबलमा बसेको युवक बोल्छ ।

दिदी अक न बक्क पर्छिन् । तर एक जना नजिकैका मित्रले म खान्छु त्यो आलु चना भनेर दिदीको मेहनतलाई खेर जान दिदैंन् ।

भट्टीमा दुई प्रकारका स्पेस छन् – इनडोर स्पेस एन्ड आउट डोर स्पेस । इन्डोर भन्नाले टेबल बेन्च राखिएको ठाउँ । आउट डोर स्पेस चाहिँ काठका फलिया बिच्छाइएको बाहिरी खुला ठाउँ । त्यही आउट डोर स्पेसबाट एउटा जवान युवक उठ्दै पैसा तिर्न काउन्टरमा आउँछ ।

-“भाउजू कति भो, रारा, अन्डा, फ्रुटी, चुरोट ।” युवक बोल्छ ।

-“तिस, पैँतालिस, सत्तरी, असी।” दिदी त्यो युवक सँगै राइम मिलाएर बोल्छिन् ।

अघिकै पाल्टीको अर्को मित्र भट्टीभित्र छिर्छ । र छिर्न साथ आफ्नो ग्याङ तिर हेर्दै सबैले सुन्ने गरी बोल्छ । त्यो पनि उमङका साथ ।

-“धन्न हाइड्रोपावर लाग्यो, आर सी सी लागेन ।”

सबैले उसलाई ल बधाई छ यार भन्दै स्याबासी दिए ।

साइडको टेबलमा एक जना बुढा मानिस बसिरहेका थिए । जुन अलि अनौठो दृश्य  थियो । उनी पुरै चुरोटको आनन्दमा थिए । एउटा हातमा भने स्प्राईट थियो । त्यो स्प्राइट उनी यसरी पिउँदै थिए कि मानौँ त्यो नै संसारको अन्तिम स्प्राइट हो । पुरै दुई खुट्टा बेन्चमा राखेर, एउटा हातले घुटुघुटु स्प्राइट अर्कोले फुइँ फुइँ चुरोट तान्दै । चिल्याक्स पारामा । क्या नजारा थियो त्यो ।

अर्का एक जना मित्र भित्रिन्छन् भट्टीभित्र ।

फेरी त्यही ग्याङको एउटाले भक्करै भित्रिएको केटोलाई भनिहाल्छ ।

-“साथी पास भएको पार्टी दिनु पर्‍यो ।”

भित्रिएको मित्रले भन्छ ।

-“कहाँ पास  हुनु  यार, एउटा  लाग्यो  नि ।” (केटीको  जस्तै  आवाजमा)

-“सेमेस्टर  पास  भन्या  होइन  साथी , पाँचवटामा  पास  भएको  पार्टी  भनेको  नि । सेमेस्टर  पास  त  को  हुन्छ  र  अब ।”

एउटा  रमाइलो  गर्न  खोज्ने  युवकले  जवाफ  दिन्छ ।

( सबै  गलल  हास्छन । हाँसोले  पुरै  भट्टी  गुन्जायमान  हुन्छ । )

अर्को  टेबलमा  हेर्दा  त्यहाँ   छुट्टै  गफहरू  हाँकिँदै  थिए । त्यो  टेबल  जहाँ  फ्रुटीका  रित्ता  खोस्टाहरू  थिए । कोही  ठिङ उभिएका , कोही  भने  मजाले  सुतेका ।अण्डाका बोक्राहरू पनि छरपष्ट छरिएका । टेबलकै  अर्को  कुनामा  हल्का  छ्यास्स  पानी  पोखिएको  । यस्तै थियो त्यहाँ ।

-“अहिले  त  यार  बाउ  आमा  क्यानडामा  छ  भने पनि,  छोराछोरीलाई  भिजिटिङ  भिसामा जान गाह्रो छ यार। ”  एउटाले फुइँ  लाउँदै  थियो ।

-“अहिले  थाइल्यान्ड  जान  चाहिँ  सजिलो  छ  यार ।” अर्को  भन्दै  थियो ।

-“मलाई  त  यार  यु. एन.  मा  जागिर  खान  मन  छ ।” तेस्रोले  फुकाइदियो मनको बात ।

सब  आआफ्नै  तरिकाले  फाँक्दै  थिए । एक  छिन  सोचेर  अर्का  मित्र  बोल्छन् ।

-” यु  एन  मा  जागिर  खायो  भने  त  मा…(बिप. बिप.),  सक्किगो  नि ।”

-“नेपालमा  त  केही  हुँदैन  यार । ” केटोले  धेरै नेपालीको भावना एकै श्वासमा पोखिदियो ।

एउटा  अपरिचित  मित्र  ढोकाबाट  भित्र  छिर्दै  चुरोट  माग्छन् ।  सल्काउछन । बिचैमा  झुन्डिएको  लाईटर लाई  माथि उचाल्दै   छोडिदिन्छन् । अनि  एक  तमासले  हल्लिरहन्छ, लाईटर  डोरी  सँगै ।  सिधै  लाग्छन्  उनी  इनडोर  स्पेसको  टेबलतिर  ।  टेबल  जहाँ  पत्रिकाहरू  छरिएका  छन् ।  ती  पत्रिकाहरू  लाग्छन्  कुनै  जमानाका  हुन  ।  तर  गएर  मिति  हेर्नुहोला  ती  आजैका  हुन  ।  चुपचाप  उ  टेबलमा  बस्छन् । र  केही  छिन  पछि  धुवाको  मुस्लो  मुखबाट  निस्कन्छ  ।  पुरै  मायाबी  छ  त्यो  धुवा  ।  हावामा  नाच्दै  नाच्दै  पर पर  गइदिन्छ । उडिरहेको धुवामा  हेर्दा,  त्यो  मान्छेका  सोचहरू  पनि  आनन्दसँगै  धुवाँ सँग नाचिरहेका  जस्तो  भान  हुन्छ ।

त्यहाँ बस्दै अवलोकन  गर्दा  मान्छेहरू  एक  पछि  अर्को  परिवर्तित  भइरहन्छ  ।  तर  ती  टेबल,  बेन्च,  पत्रिका,  इन्डोर स्पेस   र  आउट डोर  स्पेस  चाहिँ  जस्ताको  त्यस्तै   छन् । भट्टी भित्र  धुवाँको मुस्लो पनि  सधैँ औलोकिक देखिरहन्छ  ।  दिदी  पनि  एक  तमासले  काम  गरिरहन्छिन् ।  अनवरत  रूपमा । र  त्यस्तै  गफहरू  सधैँ  भईरन्छन, मात्र विषयहरू बदलिन्छन् ।

आखिर जसरी बिताए पनि जिन्दगी त बितिहाल्छ नै । भट्टी भित्र जिन्दगीहरू पनि  रमाइलो सँगै बितिरहेका छन् । एक किसिमको छुट्टै मजा आउँछ त्यहाँ बस्दा । त्यसलै भन्न मन लाग्छ ।

जय भट्टीका रसरँगहरु ।

अन्ततः भन्न चाँहे,

“सायोनारा भट्टी । फेरी भेटौला ।“

 

लेखकबाट थप:

  1. नवाज : दि बिगिनिङ !
  2. नवाजुद्दिनः दि कन्क्लुजन !

प्रतिक्रिया दिनुहोस्